Barones, sa tirannia
Su Segnore Feudatariu
a sas undighi si pesa;
da e su lettu a sa mesa,
da e sa mesa a su giogu;
e pustis pro disaogu
andat a cicisbeare;
giompid'a iscurigare:
teatru, ballu, allegria.
Cantu differentemente
su vassallu passà s'ora!
innantis de s'aurora
già es bessidu in campagna;
bentu o nie in sa muntagna,
in su paris, sole ardente.
O poverittu! comente
lu podet agguantare?
Nasché su Sardu soggettu
a milli cumandamentos:
tributos e pagamentos
chi faghet a su Segnore
in bestiamen e laore
in dinari e in natura;
e pagà pro sa pastura,
e pagà pro tribagliare.
O poveros de sas biddas,
trabagliade, trabagliade
pro mantenner in zittade
tantos caddos de istalla.
A bois lassan sa palla,
issos regoglin su ranu:
e pensan sero e manzanu
solamente a ingrassare.
Procurad' 'e moderare,
barones, sa tirannia,
chi si no, provida mia,
torrades a pè in terra!
Declarada è già sa gherra
contra de sa prepotenzia,
e cominza sa passienzia
in su populu a mancare.
Nanneddu meu
Nanneddu meu, su mundu er gai:
a sicut erat non torrat mai.
Semus in tempus de tirannia
infamidade e carestia.
Como sos populos cascan che cane
gridende forte: "Cherimos pane".
Famidos nois semos pappande
pane e castanza, terra cun lande.
Terra ch'a fangu torrat su poveru
senz'alimentu, senza ricoveru.
Semos sididos in sas funtanas
pretende s'abba parimos ranas.
Peus sa famene chi forte sonat
sa janna a tottus e non perdonat.
Avocadeddos laureados
busciacca boida, ispiantados.
In sas campagnas pappana mura
che capras lanzas in sa cresura.
Cand'est famida s'avvocazia
cheret chi penset in beccaria.
Mancu pro sognu su quisitu
es de cumbincher tantu appetitu.
Sos tristos corvos a chie los lassas
pienos de tirrias e malas trassas.
Canaglia infame piena de braga
cheret s'iscetru, cheret sa daga.
Ma no bi torran a sos antigos
tempos d'infamia e de intrigos.
Pretan a Roma, mannu est s'ostaculu:
ferru est s'ispada, linna est su bacculu.
S'intulzu apostulu de su segnore
si finghet santu, ite impostore.
Sos corvos suos tristos molestos
sun sa discordia de sos onestos.
Maccos famidos, ladros, baccanu
faghimos: nemos alzet sa manu.
Adiosu Nanne: tenedi contu,
faghe su surdu, bettadi a tontu.
Ca tantu, l'ides, su mundu er gai:
a sicut erat no torrat mai.
|